2025 | Vuurland | A reminder of repetition
2024 | Marres Huis voor Hedendaagse Cultuur | ‘De Onzichtbare...’
2024 | Stadsgezicht | ‘Aan een ruimte die licht doorlaat’
2024 | Joep Vossebeld, ZOUT Magazine | ‘Misschien zijn alle keuzes...’
2023 | Vuurland | Rituelen ter bewaring
2023 | CineSud | ‘mini-DOCS 2023: stille gronden, Elisa Verkoelen’
2023 | Joep Vossebeld | ‘Wat niet kan worden aangeraakt’
2023 | Vuurland | ‘Gesprekken in tussenruimte’
2023 | Hard//hoofd | Illustraties bij ‘Lampedusa’ door Marieke Vreeken
2023 | Notulen van het Onzichtbare | ‘Observaties van lichte dieren’
2022 | Marres Huis voor Hedendaagse Cultuur | ‘De ommuurde tuin’
2021 | Tijdschrift Ei | ‘Hoe de dingen aan het licht komen’
in een nieuw landschap tot ander lichaam geworden
ik ben van huid veranderd
vanuit de verte gezien: een cirkelvormige vrucht
van bovenaf: een eiland
van opzij: een slapend kind
voor me ligt een set handen, twee gezichten
delen van een lichaam omrand in ijzerdraad
het is niet te zien waaruit de tussenruimte bestaat
wat het kind tot kind en vrouw tot moeder maakt
het is onderhuids geplant, nu bovengronds ontkiemd,
een samenleving die van structuur verandert
daaromheen een vlies gespannen
er wordt iets doorgeprikt
het verschil tussen dragen en drager
een afgegoten vorm van elkaar
Ik schreef dit gedicht naar aanleiding van het werk van zuster Clara Seraphika (1892 - 1980).