we brengen niets in tegen het einde van de zomer we brengen niets in tegen het einde van de zomer
we zien de grenzen van landschappen voor lichamen aan

windstil en licht afhankelijk

proberen we elkaar van schemer te onderscheiden
de dagen plakken als siroop aan elkaar

zwaluwen jagen achter insecten aan

in hun gespiegelde bewegingen worden ze
insecten die elkaars koers bepalen

ik bedenk in het geheim manieren om je te herhalen

je lichaam in tuinkussens uitgehouwen
ik leg mijn lijf parallel aan de leegte van het jouwe

in slaap gevallen, licht door de ramen
mijn gesloten oogleden

gloeiend oranje

mijn benen plakken aan de stoelen buiten
onze gesprekken staan in mijn huid gestempeld

ontbijtbordjes, slakkenhuizen, sigaretten,
ik koop doorschijnend servies

gemaakt van oranje glas
zodat al het hieropvolgende licht

iets weg zal hebben van deze dag


Deze tekst werd geschreven voor de tentoonstelling ‘a missing kind of orange’ die werd gecureerd door Elisa Verkoelen, de deelnemende kunstenaars werden gevraagd vanuit deze tekst te reageren in de vorm van een werk. 



















































2026 © all rights reserved