2025 | Vuurland | A reminder of repetition
2024 | Marres Huis voor Hedendaagse Cultuur | ‘De Onzichtbare...’
2024 | Stadsgezicht | ‘Aan een ruimte die licht doorlaat’
2024 | Joep Vossebeld, ZOUT Magazine | ‘Misschien zijn alle keuzes...’
2023 | Vuurland | Rituelen ter bewaring
2023 | CineSud | ‘mini-DOCS 2023: stille gronden, Elisa Verkoelen’
2023 | Joep Vossebeld | ‘Wat niet kan worden aangeraakt’
2023 | Vuurland | ‘Gesprekken in tussenruimte’
2023 | Hard//hoofd | Illustraties bij ‘Lampedusa’ door Marieke Vreeken
2023 | Notulen van het Onzichtbare | ‘Observaties van lichte dieren’
2022 | Marres Huis voor Hedendaagse Cultuur | ‘De ommuurde tuin’
2021 | Tijdschrift Ei | ‘Hoe de dingen aan het licht komen’
aan het zweven tussen binnen en buiten
ik leer het dorp hier langzaam kennen
wat grootbrengt en weer voortbrengt
ik luister naar de kinderen, luister naar de kranen
luister naar het eeuwige, het kabbelen van een kade
ik hoor haar als het zomer wordt
een hoge stem uit spookverhalen
ze roept hoog en schel en ver van over het water
ik weet, ze brengt de schippers naar de haven
de hoofdstraat ademt eeuwig door, ik hoor haar bomen zachtjes praten
het geluid van hun bladeren, ruisden ooit anderen in slaap
ik leer het hier heel langzaam kennen, de kade, de mensen,
de muziek die hier al voor mij zong
wordt even beeldend als de fanfare repeteert
zijn handen zijn een golfslag, dirigeren plots een waterkant
het schoolplein spreekt, na al die jaren, nog precies dezelfde taal,
ik weet niet zeker hoe dat kan, hoe het nog steeds hetzelfde klinkt
het geluid van spelen lijkt altijd al te bestaan
alsof het diep in kinderen zit
het beeld leert haar vorm dan tenslotte toch kennen
langs geluiden, langs verhalen nog het meest
vormt zich een uitzichtpunt, een hartslag
van wat men meekrijgt, wat hen thuisbracht
ik leer dat stiltes eigenlijk bestaan
uit geluiden die er altijd zijn geweest