Verstrengeld
Werk in opdrachtje ligt op je rug in een veld
je handen zijn de maan je voeten zijn de zon
je gaat langzaam onder
stel je voor
hoe je lichaam in een veld
je vertelt me hoe rivieren ontstaan en zegt dat er iets in het landschap voor de stroming wordt vrijgehouden. je houdt je handen een stukje uiteen en legt de rivier daarmee als de lege ruimte tussen je handen uit. je probeert je handen stil te houden als je praat, de rivier is de ruimte die we ons moeten voorstellen.
het gras is hoog komen te staan. we waren hier een tijd geleden ook al, maar toen voelde ik me minder alleen. het gras is hoog voor de tijd van het jaar. je loopt voor me uit en baant een weg, als je door het veld stapt, lijkt het alsof je door laag water waadt. ik zie hoe je je knieën steeds hoger optrekt bij iedere stap die je zet. het gras beweegt doordat het zachtjes waait en doordat jij er doorheen loopt. je hebt je eigen manier van dingen in beweging zetten. we trekken een pad door het hoge gras, je noemt het een spoor in tegenwoordige tijd. we proberen ruimte vrij te laten zoals het landschap dat voor de stroming doet, maar het is warm en we weten niet waar we de leegte moeten laten.
stel je een bed voor
je ligt op je rug in ons bed
je voeten op mijn kussen, je handen in de mijne
je gaat overstag
stel je voor
hoe je lichaam in ons bed
je houdt je ogen dicht terwijl je rode dingen opsomt en ik kijk naar je gezicht (klaprozen, bloed, de zon die zich door de kamer beweegt). op het bed met de oude lakens breng je iets in beweging. we hebben het over huizen en de zee en over hoe gesprekken op zichzelf kamers zijn waarin gewoond kan worden.
we zien het weer van binnenuit veranderen. de kamers liggen in het verlengde van foto’s die van ons genomen zijn en de deuren staan tegen elkaar open. we voelen hierbinnen in het bed hoe het buiten afkoelt. we kijken uit op een veld, een veld op een zwart-wit foto van een boom in een weiland. ik noem haar moederboom. niet om haar eeuwige aanwezigheid, maar om het schaduwspel dat zich onder haar takken afspeelt. als de zon zich verplaatst verschuift het licht zo dat de geworpen schaduwen zich bewegen als uitslaande vleugels.
‘Verstrengeld’ werd geschreven in opdracht van Floor Martens voor haar gelijknamige boek ‘Verstrengeld’ en werd voorgedragen tijdens de boekpresentatie in Marres, Huis voor Hedendaagse Cultuur, Maastricht.
Fotografie: Satalite June