Door een toren te beklimmen en van je af te kijken word je vanzelf een soort toren
werk in opdrachtergens over uitkijken betekent
de verte in je lichaam uitnodigen
het is zoiets als
zo lang mogelijk in een lichtbron kijken
zodat die zich na verloop van tijd
in je blikveld omkeert
je knippert vanuit het felle licht
een zwarte vlek tevoorschijn
en de verte vouwt zich helemaal naar binnen
jij bent een tussenvorm
op deze hoogte besta je tussen mens en toren
op deze hoogte ben je een peilinstrument, een doorgeefluik, je bent
het scherpste punt van een driehoek en je bevindt je altijd op gehoorafstand
stilte is het verste uitzicht in de nacht,
de vijand is een gevouwen beweging en jij
bent een toren
uit hetzelfde landschap gehouwen als
plaats en tijd
jij bent een toren
en vrijheid is een vlakverdeling
het vermogen om de verte toe te eigenen
de nabije omstreek terug te schalen tot een mensenhoofd
Dit gedicht werd geschreven in opdracht van ‘Kappelenbaan: In Vrijheid?’ ter gelegenheid van Open Monumentendag 2025 voor de Luchtwachttoren te Maashees.
De tentoonstelling ‘Kappelenbaan: In Vrijheid?’ werd gecureerd door Robert Jan Verhagen.