we brengen niets in tegen het einde van de zomer
we zien de grenzen van landschappen voor lichamen aan
windstil en licht afhankelijk
proberen we elkaar van schemer te onderscheiden
de dagen plakken als siroop aan elkaar
zwaluwen jagen achter insecten aan
in hun gespiegelde bewegingen worden ze
insecten die elkaars koers bepalen
ik bedenk in het geheim manieren om je te herhalen
je lichaam in tuinkussens uitgehouwen
ik leg mijn lijf parallel aan de leegte van het jouwe
in slaap gevallen, licht door de ramen
mijn gesloten oogleden
gloeiend oranje
mijn benen plakken aan de stoelen buiten
onze gesprekken staan in mijn huid gestempeld
ontbijtbordjes, slakkenhuizen, sigaretten,
ik koop doorschijnend servies
gemaakt van oranje glas
zodat al het hieropvolgende licht
iets weg zal hebben van deze dag
Jaar: 2023
Dit gedicht werden geschreven ter gelegenheid van de tentoonstelling ‘a missing kind of orange’, gecureerd door Elisa Verkoelen, die de deelnemende kunstenaars vroeg om vanuit deze tekst te reageren in de vorm van een werk.